W Polsce na depresję cierpi 1,5 miliona osób. Ocenia się także, że ok. 25% społeczeństwa zachoruje na nią w jakimś okresie życia. Wielu specjalistów alarmuje, że co najmniej połowa ludzi chorych nie szuka nigdzie pomocy. Każdego dnia średnio szesnaścioro Polaków odbiera sobie życie, nie mogąc znieść cierpienia.
Depresja jest poważną chorobą, a uczucie przygnębienia jest w niej stałe i niezależne od okoliczności. Zwyczajne uczucie smutku nie może być więc nazywane depresją, ponieważ ono po chwili przemija. Człowiek zdrowy potrafi też pomimo trudnej sytuacji (np. śmierci bliskiej osoby) cieszyć się, kiedy wydarzy się coś dobrego. Jeśli ktoś choruje na depresję, odczuwa smutek i przygnębienie pomimo tego, że nic przykrego się w życiu nie przydarzyło.
Według Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób depresja ma trzy podstawowe objawy kliniczne. Pierwszym z nich jest wspomniane już obniżenie nastroju i uczucie przygnębienia całymi dniami. Osoby chorujące tracą zainteresowanie wszystkim tym co do tej pory sprawiało im przyjemność. Może występować przy tym anhedonia - zanik zdolności odczuwania radości i przyjemności lub całkowity jej brak. Inaczej może być zwana zobojętnieniem emocjonalnym. Ostatnim podstawowym objawem jest szybsze męczenie się, brak energii.
Na tych trzech podstawowych objawach jednak się nie kończy. Niestety poza nimi występują też zaburzenia snu, a mogą mieć one różne postaci. Chory może mieć trudności z zasypianiem, jego czas snu może się także znacznie skrócić. Najczęściej zdarza się że ludzie budzą się bardzo wcześnie rano, lub mają częste pobudki w nocy. W nietypowych przypadkach ma miejsce sytuacja odwrotna - nadmierna senność.
Wśród osób chorujących na depresję, nawet 80% chorych może mieć myśli samobójcze. Od 20 do 60% podejmuje próby samobójcze, a aż 15% skutecznie odbiera sobie życie.
Ktoś, kto ma myśli samobójcze jest przekonany o konieczności odebrania sobie życia. W depresji pojawiają się one zazwyczaj w końcowej fazie, kiedy chory nie widzi innej możliwości ucieczki od problemów Osoby takie często przejawiają zachowania autoagresywne, mogą robić sobie krzywdę, np. okaleczać się.
W przebiegu depresji mogą występować też objawy somatyczne. Najczęstszym z nich jest obniżony apetyt. Chory nie odczuwa przyjemności z jedzenia, potrawy nie są dla niego smaczne. Je tylko z poczucia konieczności. Zdarza się także, że zaczyna nagle odczuwać ból np. głowy, mięśni stawów. Mogą pojawić się również problemy żołądkowe.
Osoby w depresji nie maja też możliwości skutecznego odpoczynku i zrelaksowania się. Pomimo ogromnego zmęczenia jakie odczuwają, wirujące myśli w głowie i napięte mięśnie uniemożliwiają relaks i sprawiają, że depresja się nasila.
Rodzaje depresji.
1. Endogenna - spowodowana niedoborem hormonów: noradrenaliny i serotoniny.
2. Reaktywna - wywołana za sprawą urazu psychicznego.
3. Lękowa - objawia się lękiem, niepokojem, drażliwością, paniką i agresją.
4. Poporodowa - wywołana zmianami hormonalnymi jakie zachodzą po porodzie.
5. Sezonowa - spowodowana niedoborem światła w okresie jesienno -zimowym.
Nie będę teraz opisywać wszystkich rodzajów depresji, bo o niektórych z nich napiszę jeszcze osobne wpisy.
Współcześnie wymieniane są trzy przyczyny depresji.
1) Biologiczne - wynikają z nieprawidłowego funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego. Może być to upośledzenie produkcji neuroprzekaźników, zaburzenie transportera serotoniny powstawanie procesów zapalnych. Depresja może również wynikać z predyspozycji genetycznych.
2)Psychologiczne - należą do nich traumatyczne, stresujące wydarzenia życiowe, błędy wychowawcze rodziców, stawianie sobie wygórowanych wymagań, znęcanie się, molestowanie seksualne.
3)Społeczne - najczęstszą z nich są trudności zawodowe, materialne, mieszkaniowe, poczucie samotności i braku wsparcia ze strony innych.
Leczenie depresji jest przede wszystkim leczeniem farmakologicznym. Współczesne leki przeciwdepresyjne mają wysoką skuteczność. Są bezpiecznie w stosowaniu i mają niewielkie skutki uboczne. Konieczne jest systematyczne przyjmowanie leków przez dłuższy okres, ponieważ ujawniają swoje działanie dopiero po pewnym czasie. Aby zapobiec nawrotom leki powinny być przyjmowane jeszcze po ustąpieniu objawów depresyjnych.
Leczeniem uzupełniającym jest psychoterapia. Jednym z podejść terapeutycznych stosowanych w leczeniu depresji jest psychoterapia poznawczo-behawioralna. Jest ona zorientowana na określone cele i problemy. W porównaniu z innymi rodzajami psychoterapii jest określana jako metoda krótkoterminowa. Zazwyczaj obejmuje kilkanaście lub kilkadziesiąt spotkań raz w tygodniu. U podstaw tej terapii jest założenie, że przez zmianę błędnego sposobu myślenia można uzyskać zmianę nastroju i zachowania.
Gdzie szukać pomocy?
Na stronie forumprzeciwdepresji.pl znajduje się zakładka GDZIE SZUKAĆ POMOCY.
Pod nią można znaleźć lekarzy specjalistów - wpisując miejscowość, wyświetla się mapka, która pokazuje miejsca w swojej okolicy do których można się udać.
Kolejna jest lista telefonów antydepresyjnych, działających w różnych dniach tygodnia o różnych godzinach.
Możemy znaleźć psychoterapeutę, przez wpisanie nazwy miasta i problemu z jakim się zmagamy.
Ostatnim punktem są gabinety psychoterapeutyczne E-COMPARED.
"E-COMPARED („Europejskie badania nad efektywnością interwencji internetowej dla osób z depresją”) to międzynarodowy projekt badawczy dotyczący skuteczności i opłacalności finansowej leczenia depresji z wykorzystaniem internetu (2014-2016). Jego celem jest sformułowanie rekomendacji opartych o wyniki badań naukowych, które będą punktem wyjścia do wdrożenia terapii depresji z wykorzystaniem internetu." Źródło:
https://forumprzeciwdepresji.pl/gdzie-szukac-pomocy/projekt-e-compared
Poniżej znajduje się lista gabinetów biorących udział w projekcie, a jest ich bardzo dużo.
Dominika Wota
Źródła:
Komentarze
Prześlij komentarz